Bardzo ważnymi znaleziskami w miejscu lądowania w wiosce Werchrata pierwszego prototypu samolotu PZL-50 Jastrząb są typowe dla Polskich Zakładów Lotniczych w Warszawie nakrętki kotwiczne nowszego (późniejszego) wzoru, stosowane też w maszynach PZL-37 Łoś. Nie wiadomo, dlaczego zastąpiły one sprawdzone nakrętki starszego wzoru (Norma 129 i Norma 290, znane m.in. z PZL P-11c), które były znacznie prostsze w budowie. Dodatkowo, PZL-50 miał pod niektórymi nakrętkami duralowe podkładki, co jeszcze bardziej komplikowało konstrukcję.
Nakrętki kotwiczne są w dużej mierze unikalne dla danego producenta i można przy ich pomocy identyfikować kraj pochodzenia, a nawet konkretny typ samolotu. Jest to oczywiście funkcja wtórna; ich przeznaczeniem jest mocowanie odejmowanych przez obsługę naziemną tych części poszycia (paneli, wzierników) samolotu, które nie są mocowane szybko-rozłącznymi zamkami.
Zasadniczym elementem polskiej, przedwojennej nakrętki nowego typu jest korpus dł. 28 mm wycięty z blachy stalowej, z dwoma otworami na nity z łbem wpuszczanym, otworem na śrubę i czterema wąsami w dwóch parach różniących się kształtem. W środku znajduje się wydłużony, ośmiokątny element z dwoma szczelinami i otworem z gwintem na śrubę. Ta część jest unieruchomiona przy pomocy wąsów, przy czym jedna para wąskich wąsów wchodzi w szczeliny w krótszych bokach ośmiokątnego elementu i jest zagięta w przeciwległych kierunkach, a druga para szerokich wąsów jest zagięta przy dłuższych bokach.
1,2 – nity (widoczne zakuwki)
3 – śruba
4 – korpus
5,6 – para wąskich wąsów w szczelinach krótszych boków ośmiokątnego elementu (nieoznaczony numerem)
7 – jeden z pary szerokich wąsów zagięty przy dłuższym boku (drugi wąs niewidoczny).
polish ww2 fighter pzl-50 hawk captive nut holder
